گروه ادب: ثبات مرحوم صفارزاده در راهش و ادامه آن تا زمان درگذشتش تلنگری است بر ما تا او را بازشناسايی كنيم و رجعتی دوباره به خود داشته باشيم.

به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا)، «فاطمه قاضی» دانشجوی دوره دكتری روانشناسی از دانشگاه سودان در مراسم بزرگداشت مرحوم «طاهره صفارزاده» كه روز گذشته در تالار فردوسی دانشكده ادبيات دانشگاه تهران برگزارشد، با بيان اين مطلب گفت: من نه شاعر هستم و نه اديب. تنها به‌واسطه پرسشگری خودم و به‌واسطه اينكه معتقد هستم حضور انسان‌ها در دنيا برپايه اعمالی غير از فعاليت‌های روزمره است، در پی شناخت قرآن و درك اعجاز آن برآمدم.

او ادامه داد: در اين راه من بسيار به ترجمه قرآن رجوع كردم، اما قانع نشدم. من با تمام وجود می‌دانستم كه در عصر حاضر كه حركت نوين جهان به سوی پوچی است، ما بايد به اعجاز قرآن به‌صورت نوينی روی بياوريم و توانستم جواب سال‌ها پرسشگری را در ترجمه قرآن محروم صفارزاده بيابم، زيرا بيان او از كلام وحی برای ما فارسی‌زبان‌ها بيانی ديگر بوده است.

او افزود: ما همگی سرشار از اعتراضيم، اما كم كاريم. فرياد مرحوم صفارزاده به‌دليل علم او بوده و نه از سر كم‌كاری. صفارزاده ما را به‌سمت عرفان هدايت می‌كرد و عرفان را راه درك حقيقی دين می‌دانست. او درك كلام خدا را منوط به درك عشق و دوری از فلسفه می‌دانست.

قاضی ادامه داد: همه ما در دنيا بايد تلاش كنيم تا از خاموشی رها شويم و طاهره صفارزاده با كمال‌گرايی خود و بالاتر دانستن انديشه از تمامی تعلقات دنيا اين امر را به ما نشان داده است. او در هر نقطه‌ای از دنيا كه دردمندی انسان معاصر را می‌ديد برای او شعر می‌سرود و اين جدا از احترام ويژه‌ای بود كه برای اهل بيت(ع) در نظر داشت. مرگ تولد دوباره انسان است كه ما را به تولدی دوباره می‌رساند.

در ادامه اين مراسم «سيداحمد نادمی» شاعر و منتقد ادبی، با بيان اينكه جايگاه طاهره صفارزاده در ادبيات امروز ما جايگاهی تثبيت شده است و مقايسه جايگاه شعری او با هم‌عصران وی به خوبی حاكی از اين مطلب است، گفت: اگر ما امروزه ادبياتی به نام ادبيات انقلاب داريم و اگر شاعرانی چون مرحوم «قيصر امين‌پور»، مرحوم «سيدحسن حسينی» و «سلمان هراتی» دارای اين جسارت شدند كه جريانی نو در ادبيات معاصر ايجاد كنند، به‌دليل اين بود كه صفارزاده ساليان قبل از آن‌ها قدرت و جسارت را در شعر خود برای بيان مشكلات اجتماعی‌اش نهادينه كرده بود و كمتر می‌توان نوشتاری تاريخ‌مند از ادبيات معاصر را ديد كه در آن نامی از صفارزاده به ميان نيامده باشد.

نادمی در پايان بيان كرد: وقتی از طاهره صفارزاده صحبت می‌كنيم بايد از زمان حال صحبت كرد و اين به‌دليل ثبات شخصيتی ايشان است. نام ايشان كلمه طيبه‌ای است كه همواره پابرجاخواهد ماند و درگذشت او هم تلنگری به ما كه در شناخت ايشان با قوت‌تر عمل كنيم.