گروه هنر: عليرضا گلدوزيان، عضو انجمن هنری تصويرگران با تأكيد بر تربيت تصويرگر برای تأليف در كتب درسی قرآن و دينی گفت: بايد برای تصويرسازی مذهبی در ايران كه به عنوان يك جريان شناخته می‌شود، تصويرگر متخصص تربيت كنيم.

«عليرضا گلدوزيان»، عضو انجمن هنری تصويرگران، در گفت‌وگو با خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا)، با بيان اينكه تجسد‌بخشی و شمايل‌نگاری از يك دوره‌ای، در هنر تصويرگری كه با مذهب مواجه بود رايج شده است، گفت: شمايل نگاری اگر در اروپا رايج شد به اين دليل بود كه تجسد بخشيدن به خداوند در شمايل مسيح(ع) مطرح بود.

وی ادامه داد: اما ما در شمايل نگاری ائمه اطهار(ع) هنوز چهارچوب‌های مشخصی نداريم و نمی‌توانيم كار كنيم كه اين موضوع در تصويرگری مذهبی كتب درسی قرآن نيز می‌تواند يك محدوديت به حساب آيد.

وی اضافه كرد: محدوديت در تصويرگری دينی فقط به شمايل‌نگاری ائمه معطوف نمی‌شود و ما حتی گاهی در مورد فرشتگان نيز دچار مشكل هستيم.

وی اضافه كرد: بنابراين در تصويرسازی در ايران در ابتدا تصويرسازی هنر مذهبی شد و بعد هم به هنر تزئينی شد؛ همين موضوع موجب می‌شود كه در تصاوير و نقاشی‌ها هنرمندان از عناصری كه فرد را به سمت معنويت سوق می‌دهد مانند درختان، برگ‌ها، پروانه‌ و ... استفاده كنند.

گلدوزيان افزود: به طور مثال در مينياتور پرندگان تنها موجوداتی هستند كه در نگارگری می‌توانند به لچك وسط نقاشی كه نمادی از بهشت است رفت و آمد داشته باشند و در فرش نيز اين نقش‌ها را می‌توانيد ببينيد.

اين تصويرگر تصريح كرد: بنابراين روی آوردن به نشانه‌ها و نمادهايی كه مذهبی هستند يا نشانه‌های معنوی محسوب می‌شوند در تصويرگری مذهبی رايج شد و گاهی آن قدر اين نشانه‌ها زياد می‌شوند كه موضوع مورد بحث را به حاشيه می‌كشانند و تمام جريان و محتوا اين نشانه‌ها می‌شوند.

اين هنرمند با بيان اينكه در هنر مذهبی اروپا در دوره‌ای تاريخ شناسان، باستان شناسان، زيباشناسان و جامعه‌شناسان يك دوره‌ای از هنر مذهبی را در مسيحيت بررسی كردند، افزود: اما ما حتی اين كار را انجام نداديم و تصويرگری را در اسلام بررسی نكرديم.

وی متذكر شد: اين گونه است كه متاسفانه می‌بينيم كه كارها در تصويرگری مذهبی و حتی تصويرگری كتب درسی دينی و قرآن به سمتی است كه تنها زيبايی داشته باشد.

وی تأكيد كرد: بنابراين ما فقط به نقوش تزئينی كه موضوع اصلی را به حاشيه می‌برند اكتفا كرده‌ايم و با آنها كلنجار می‌رويم.

اين كارشناس ارشد رشته گرافيك بر تربيت تصويرگران مذهبی برای كار در كتب درسی و قرآن تأكيد كرد و گفت: بايد همانطور كه برای تصويرگری آدم تربيت می‌كنيم برای تصويرسازی مذهبی در ايران كه به عنوان يك جريان شناخته می‌شود، تصويرگر مذهبی تريبيت كنيم كه مقدس فكر كند و تنها برای اين كار انرژی جسمی و روحی بگذارد.

وی اضافه كرد: البته اين كار فرهنگ‌سازی می‌خواهد و ما كشوری هستيم كه بالاترين جذب توريست را در مشهد نسبت به ساير اماكن مذهبی ديگر مثل واتيكان داريم و اين نشان از برخورد مردم با موضوع مذهب و اعتقاد است و در چنين جامعه‌ای افرادی كم نيستند كه در اين راه تربيت شوند و نگاه و مطالعه خاصی در اين زمينه داشته باشند و در اين راه تربيت بشوند كه ما شاهد يك اتفاق جديد باشيم.

غريب‌پور تصريح كرد: برای كار مذهبی در تصويرگری نبايد به عنوان يك هنر به تصويرگری نگاه كنيم؛ برای ساير هنرها نيز مانند نقاشی، فيلم‌سازی نبايد نگاهمان اينگونه باشد،بلكه بايد با اعتقاد تمام به اين هنر نزديك شويم و كسی را تربيت كنيم كه با اعتقاد به هنر تصويرگری نزديك شود.

وی در پايان خاطر نشان كرد: اينكه يك هنرمند هم برای يك ناشر خارجی كار كند و هم سفارش تصويرگری در كتب درسی دينی و قرآن را قبول كند درست نيست چراكه هنرمند با اين كار تصويرگری كتب دينی را در فهرست كارهای روتين خود قرار می‌د‌هد.

اين تصويرگر ممتاز متذكر شد: بنابراين كار مذهبی بايد به هنرمندی داده شود كه با اعتقاد كار می‌كند و تمام وقت و هنر خود را برای اين عرصه گذاشته است.