گروه سياسی: رهبر معظم انقلاب در ادامه جلسه بيست ‌و ششم تفسير قرآن خود، به تبيين اهميت دادن به كار در جوامع اسلامی پرداختند.

حضرت آيت‌الله خامنه‌ای

به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا) رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت آيت‌الله خامنه‌ای در جلسات تفسير قرآن خود به تبيين واژه‌های بنيانی و آيات كلام‌الله ‌مجيد می‌پردازند. اين خبرگزاری با عنايت به رسالت قرآنی خود بر آن است تا بصورت سلسله‌وار نظرات معظم‌له را در موضوعات مختلف قرآنی به مخاطبين خود ارائه دهد.

متن ذيل، نظرات ايشان پيرامون اهميت دادن به كار در جوامع اسلامی است كه در ادامه جلسه بيست ‌و ششم تفسير ايشان بيان شده است؛

حالا اينكه می‌بينيد فرضاً جوامع اسلامی به كار اهميت نمی‌دهند، اينها اسمشان اسلامی است، اما اين اهميت ندادن اسلامی نيست، يا جوامع غربی و يا مثلاً اينكه جامعه‌ی ژاپن برای نفس كار اهميت قائلند، آنها جوامع غير اسلامی هستند، لكن اين حركت و اين صفت و اخلاق‌شان، صفت و اخلاق دينی و اسلامی است يا اينكه می‌بينيد مثلاً يك محقق مسلمان و يك عالم، يا دانشمند مسلمان، برای اينكه علم خود، و دانش خود و فكر خودش را مصرف كند، بفكر اين است كه از اين راه چقدر پول در خواهد آورد؟

فرضاً اگر يك پزشكی است كه به جای اينكه برود در آزمايشگاه پزشكی يا در مركز تحقيقات پزشكی بنشيند و تحقيقات پزشكی بكند، همان دو ساعت، 3 ساعت را مثلاً در مطب خودش می‌گذراند، چون درآمد اين 2 ساعت مطابق چند برابر درآمدش در آزمايشگاه است. و لذا طبيعی است كه يك چنين جامعه‌هايی كه يك چنين انسان‌هايی دارند، به جايی نمی‌رسند.

اما فلان محقق غير مسلمان به جای اينكه برود از معلومات خودش پول بسازد و استفاده‌های پولی ببرد، می‌رود در آن اطاق و پستوی تاريك و گرم و ناراحت خانه‌ی خودش می‌نشيند و شروع می‌كند، مثلاً روی فلان پديده‌ی طبيعی كار و مطالعه می‌كند و با عشق ورزيدن به او يك دانشی و يك كشف بزرگی را به انسانيت عرضه می‌كند.

اين خصلت و اين گذشت از راحتی زودگذر و به اصطلاح كوتاه مدت، يك صفت اسلامی و دينی است كه حالا اتفاقاً آن انسان غيرمسلمان به اين صفت آراسته شده و اين صفت را به كار بسته و اين صفت است كه آن اثر را می‌بخشد.

اين خصلت‌های خوب انسانی را همه‌ی اديان به مخاطبان خودشان توصيه كرده‌اند كه بعضی از ملت‌ها بعلت شرايط تاريخی و حاكميت‌های بد و شرايط جغرافيائی و مسائل گوناگونی كه دارند از اين خصلت‌ها به دورند، ولو اينكه اسمشان هم مسلمان است يا متدين به دينی هستند، ولذا طبيعی است كه اينها از آثار اين خصلت‌ها خوب بهره نخواهند برد، اما بعضی از انسان‌ها و بعضی از جوامع ديگر كه بعلت شرايط جغرافيائی و شرايط تاريخی و وضع حكومت‌ها در دنيا برايشان پيش آمده، اينها اين خصوصيات را پيدا كرده‌اند.

فرض كنيد فشاری كه در جنگ جهانی دوم به ملت ژاپن وارد آمد، اين ملت را آنچنان متحول كرد كه به دنبال پيشرفت‌ها رفتند و به پيشرفت‌های علمی رسيدند.

فشارهای جنگ مثلاً ملت‌هايی را به كار وا می‌دارد. فشار گرسنگی ملت را به كار وا ‌می‌دارد. تشويق دولت‌ها ملت را به كار وا می‌دارد و همه‌ی اين عوامل موجب می‌شود تا اين صفات در بعضی از ملت‌ها رشد كند و در بعضی از ملت‌ها رشد نكند و اين اختصاص ندارد به اينكه اين ملت دين دارد يا نه.

اين صفات، صفات دينی است و آن ملتی كه اينها را ندارد، ولو اعتقاد دينی هم داشته باشد، اما از دين‌داری به همين مقدار كاستی دارد نمی‌شود او را يك ملت دين‌دار دانست.

بنابراين اين بشارت دادن انبياء بشارت دادن به يك زندگی راحت و يك آينده‌ی توأم با همه‌ی زيبائی‌های بشری و انسانی با به كار بستن همه تعليمات دينی است و نقطه مقابل مرحله‌ی انذار يعنی ترساندن از يك زندگی‌ی سخت و دشوار به خاطر به كار نبستن، تعاليم دينی و آموزش‌های دينی و استفاده نكردن از راهنمائی‌های دين و عمل نكردن به آنهاست كه از جهات مختلف زندگی‌ی سخت دنيوی در انتظارشان هست.

البته اگر كسی از اين پيغمبر پيروی نكند و رسالت او را هم نپذيرفته باشد، اما عقل خودش را قاضی قرار بدهد و به بعضی از اين تعاليم كه بفهمد درست است عمل بكند، همان سود را در دنيا خواهد برد و اين يك بخشی از انذار و تبشير است.