رهبر معظم انقلاب اسلامی حضرت آيت‌الله خامنه‌ای

گروه سياسی: رهبر معظم انقلاب در ادامه جلسه چهاردهم تفسير قرآن خود، به تبيين فساد منافقين در بيان قرآن و جريان نفاق در دوران نظام اسلامی پرداختند.

به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا)، رهبر معظم انقلاب اسلامی حضرت آيت‌الله خامنه‌ای در جلسات تفسير قرآن خود به تبيين واژه‌های بنيانی و آيات كلام‌الله ‌مجيد مي‌پردازند. اين خبرگزاری با عنايت به رسالت قرآنی خود بر آن است تا به صورت سلسله‌وار نظرات معظم‌له را در موضوعات مختلف قرآنی به مخاطبين خود ارائه دهد.

متن ذيل، نظرات ايشان در خصوص فساد منافقين در بيان قرآن و جريان نفاق در دوران نظام اسلامی است كه در ادامه جلسه چهاردهم تفسير ايشان بيان شده است:

فساد منافقين در بيان قرآن

حالا آياتی كه امروز مي‌خواهم شرح بدهم، همان آيات قبلی است كه آن روز متن آنها و ترجمه‌ی آنها را خواندم، كه اول آيه اين بود:

واذا قيل لهم لا تفسدوا فی الارض قالوا انما نحن مصلحون (11 – بقره) و چون به آنان گفته شود در زمين فساد نكنيد گويند، ما همين اصلاح كننده‌ايم.

الا انهم هم المفسدون و لكن لا يشعرون ( 12 – بقره ) آگاه باشيد كه آنان همانند مفسدانند وليكن نمي‌فهمند.

پس اصل اينكه قرآن مي‌گويد: واذا قيل لهم لا تفسدوا فی الارض، وقتی به آنها گفته شود در زمين فساد نكنيد، خود اين تعبير حاكی از اين است كه قرآن آنها را مفسد مي‌داند، چون اگر آنها را مفسد نمي‌دانست، نمي‌گفت «وقتی به او بگوئيد چرا فساد مي‌كند؟» معلوم مي‌شود فساد مي‌كنند و قرآن آنها را مفسد مي‌داند. پس قبل از آنی كه جمله‌ی: الا انهم هم المفسدون گفته بشود، خود جمله‌ی اول يعنی: اذا قيل لهم لا تفسدوا فی الارض نشان دهنده‌ی اينست كه آنها در زمين فساد مي‌كنند و بينش قرآن اين است كه اينها فساد است و اكنون ببينيم فساد و جريان نفاق چيست؟ هفته‌ی گذشته به اجمال يك جمله‌ای گفتم كه: اقدام كردن عليه عده‌ای مسلمه و جمع مسلمان اين فساد است كه مي‌شود اين فساد را در سطح وسيع و طيف بزرگی مشاهده كرد و اين فساد مي‌تواند مثلاً از خرابكاري‌های كوچك و شايعه پراكنی كه نوعی از فساد است شروع بشود. كما اينكه در قرآن همين مورد ذكر شده است:

واذا جائهم امر من الامن اوالخوف اذاعوا به (83 - نساء)، يعنی شايعه ايجاد كردن و پراكندن براساس خبری يا تحقير مؤمنين به قصد تضعيف روحيه آنها، يا ايجاد ترديد در عقايد مؤمنين يعنی با صاحبان عقايد ضعيف روبرو شدن و در ايمانهای ضعيف آنها اختلال ايجاد كردن و با پرسشها و بيانهای نادرست، آنها را نسبت به ايمان خودشان در ترديد انداختن، مي‌تواند رابطه با دشمن باشد يعنی با جبهه‌ی دشمن و جبهه‌ی كفر ايجاد ارتباط كردن و با آنها مبادله‌ی موجودی كردن، به آنها خبر دادن، به آنها راهنمايی دادن، از آنها پول گرفتن و از آنها دستور و الهام گرفتن يا كمك گرفتن، مي‌تواند حتی قصد جان پيغمبر كردن و تصميم به ترور پيغمبر و ترور شخصيت‌های برجسته باشد، كه همه‌ی اين موارد و موارد ديگر از مثال‌هايی برای فساد و افساد منافقين در قرآن هست.

جريان نفاق در دوران نظام اسلامی

اينجا من يكبار ديگر مطلبی را كه يكی دو بار گفتم يادآوری مي‌كنم، لااقل، در اين مجموعه‌‌ی آيات اول سوره‌ی بقره، منظور از نفاق فقط آن احساس شخصی ناشی از اختلال روانی او باشد نيست، بلكه منظور جريان نفاق است و جريان نفاق را گفتيم، يعنی در درون نظام اسلامی يك مجموعه‌ای به قصد ضربه‌زدن و مخالفت‌كردن و توطئه‌كردن، زير پوشش حق بجانب بوجود بيايد، بدون اينكه اين شجاعت را داشته باشند كه صريحاً اعلام كنند ما دشمنيم.

مورد ديگر باز برای افساد كه در قرآن به آن اشاره شده، نفوذ در نيروهای جنگی برای شكستن مقاومت آنهاست. چون جهاد يكی از اساسي‌ترين مسائل يك جامعه انقلابی است كه نمي‌تواند بدون جهاد زندگی كند، يعنی جنگهايی را بر او تحميل مي‌كنند و او مجبور است دفاع كند نسبت به او. سوءنيت‌هايی هست كه مجبور است آمادگی خودش را حفظ كند و مجبور است از ملت‌های مظلومی كه زير سلطه‌ی قدرتهای شيطانی هستند دفاع كند و به آن قدرتها حمله كند.

همه‌ی اين‌ها وجوهی برای جهاد اسلامی هستند كه البته جهاد اسلامی هم تدافعی و هم تهاجمی است. پس جهاد يكی از اركان است، ولذا نفوذ در نيروهای مجاهد فی سبيل‌الله و مبارزه در راه خدا سست كردن و متزلزل كردن پايه جهاد است و همه‌ی اين‌ها را كه انواع فساد در جامعه اسلامی و در درون نظام اسلامی است، چه كسی انجام مي‌دهد؟ آيا دشمن با چهره‌ی دشمن ممكن است بيايد در داخل جامعه اسلامی اين كارها را انجام بدهد؟ طبيعی است كه نه. پس دشمن در درون نظام اسلامی كسانی را در چهره‌ی خودی و در باطن بيگانه مي‌سازد، يا اگر هستند از آنها استفاده مي‌كند و آنها همان گروه منافقين و همان جريان نفاق در برابر جريان ايمان و در معارضه با جريان ايمان است.

حالا چه كسی به اينها مي‌گويد اين فسادها را نكنيد؟ گفتيم: ممكن است بگوئيم كسانی از درون خودشان به آنها خطاب مي‌كنند و مي‌گويند اينقدر بدی نكنيد. فرضاً الان در وضع كنونی، آن جمعی كه مصلحت خودشان را در مبارزه‌ی با انقلاب و با نظام اسلامی در اين مي‌بينند كه دشمنان خارجی را به حمله كردن تشويق كنند، يا در دوران جنگ مثلاً: آن گروهی كه لازم مي‌بيند با انواع و اقسام حيله‌ها و شيوه‌ها دشمن را نسبت به وضع داخلی ما آگاه كنند كه از اين قبيل داشتيم.

يعنی كسانی در دوران جنگ بودند كه با بيرون مرزها تماس مي‌گرفتند و وضعيت‌هايی را كه برای هجوم دشمن به ما مفيد بود در اختيار آنها مي‌گذاشتند، اخبار را فوراً به آنها مي‌رساندند، يا فرضاً وقتی تهران بمباران مي‌شد و به يك نقطه‌ای موشك مي‌خورد كه دشمن محل اصابت آن را نمي‌دانست، اينها مي‌گفتند فلان‌جا اصابت كرده تا او هدفش را تصحيح كند و با كارهايی كه دارد و شيوه‌هايی كه دارد نقطه‌ای را كه مي‌خواهد هدف قرار بدهد و از اين خيلی نزديكتر و ريزترش را بنده خودم در اوايل جنگ در اهواز ديده بودم.

اين يك حركتی است كه اين منافق انجام مي‌دهد و منافق ديگری كه او هم مؤمن نيست و او هم منافق است به اين مي‌گويد چرا فساد مي‌كنی؟ و چرا كاری مي‌كنی كه مثلاً دشمن بتواند شهر ما را و خانه ما را هدف قرار بدهد؟ اينها هر دو منافقند اما در انجام اين كار باهم اتحاد نظر ندارند.