کد خبر: ۳۵۹۶۰۰۸

تاریخ: ۱۴ ارديبهشت ۱۳۹۶ - ۱۲:۲۹

بیانیه اتحادیه مؤسسات قرآنی لرستان در آستانه انتخابات

گروه مؤسسات قرآنی مردم‌نهاد: مدیرعامل اتحادیه مؤسسات قرآنی ـ مردمی لرستان در آستانه ایام انتخابات در راستای توجه بیشتر به دغدغه‌های قرآنی فعالان قرآنی کشور بیانیه‌ای صادر کرد.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)، حجت‌الاسلام والمسلمین مهدی امیدیان، مدیرعامل اتحادیه مؤسسات قرآنی ـ مردمی لرستان در آستانه ایام انتخابات در راستای توجه بیشتر به دغدغه‌های قرآنی فعالان قرآنی کشور بیانیه‌ای صادر کرد.
متن این بیانیه بدین شرح است؛
«بسم الله الرحمن الرحیم
با سلام و دورود و تحیات فراوان به محضر آنان که باید بدانند و می‌دانند که باید در ارائه طرح و لوایح قانونی و اجرایی سری هم به ما بزنند.
علم و دانش کرامتی بخشید تا کار آموختن و آموزش در حوزه قرآن را یکی از بهترین‌های امت نبوی(صلی‌الله علیه و آله) معرفی نماید.
«خیرُكُم مَن تَعلَّمَ القرآنَ و عَلَّمهُ ـ بهترین شما کسی است که قرآن را فراگیرد و به دیگران بیاموزد»(المحجّة البیضاء، ملا محسن فیض کاشانی، ج 2، ص 210)
همانگونه که از نظر مقام بسیار برتر در میان خود پیامبران نیز تفاوت است: «تِلْکَ الرُّسُلُ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلی‏ بَعْضٍ؛ ما بعضی از رسولان را بر بعض دیگری برتری دادیم» (بقره،253) در این میان رسولان علمی هستند که آموزش قرآن را سرلوحه کار خود قرار داده‌اند و به عنوان یک رسالت جامعه را جهت حضور برترین معلم هستی عصر حاضر بستر سازی می‌کنند. خود می‌دانند که  تلاش و کوشش در این مسیر فضل و برتری این جایگاه را برای آنها به ارمغان خواهد آورد.
در این مسیر با شکل‌گیری حکومت اسلامی نیازمند قانون منطبق بر عقل و شرع  که مسلما قانونگذاری که مبین ضابطه‌های مدیریت اجتماعی است بر مدار قرآن و سنت جریان می‌یابد. بر همین اساس  نظام جمهوری اسلامی ایران بنابر اصل یکم قانون اساسی منطبق بر حکومت عدل قرآن شکل گرفت تا مشروعیت جمهوریت از اسلامیت آن برگرفته و اگر قرار است قانونی تدوین شود با تراز قرآن آن را بسنجند.
یقینا در جامعه‌ای که کتاب آن جامع‌ترین و کامل‌ترین رسالت را در تمام جوامع بشری معرفی می‌کند، می‌بایست در متن قانون آموزش زبان آن مورد توجه قرار گیرد و با  این میزان زبان قرآن طبق اصل 16 قانون اساسی حکومت اسلامی مورد توجه قرار گرفته و  با آموزش معارف اسلامی، انتقال مفاهیم دینی  در شکل‌گیری جامعه اسلامی ریشه دوانیده تا سخن جمهوریت آن برگرفته از نگاه قرآنی باشد.
حال که مبانی قوانین حکومت اسلامی با مشروعیت و در مدار قرآن و سنت جاری و ساری می‌باشد، قانون‌گذار طبق اصل 67 قانون اساسی «در برابر قرآن مجید، به خدای قادر متعال سوگند یاد می‌كنم و با تكیه بر شرف انسانی خویش تعهد می‌نمایم كه پاسدار حریم اسلام و نگاهبان دستاوردهای انقلاب اسلامی ملت ایران و مبانی جمهوری اسلامی باشم» و مسئول  اجرایی این قانون نیز طبق اصل 121 قانون اساسی «در پیشگاه قرآن کریم و در برابر ملت ایران به خداوند قادر متعال سوگند یاد می‌کنم که پاسدار مذهب رسمی و نظام جمهوری اسلامی و قانون اساسی کشور باشم و همه استعداد و صلاحیت خویش را در راه ایفای مسئولیت‌هایی که بر عهده‏ گرفته‏ بکار گیرم» در محضر قرآن و به خدای سبحان سوگند یاد می‌کند که پاسدار این گنجینه عظیم عالم هستی باشد.
در این میان حکومتی که مدار آن می‌بایست مسیر قرآن باشد و تلاش و کوشش خود را جهت ریل گذاری در این مسیر به منظور رسیدن قطار شرافت و کرامت انسانی به مقصد عند ملیک مقتدر بکار گیرد به جز این است که قانون گذار و مجری قانون می‌بایست  توجه خود، جهت بهره‌گیری هر چه بیشتر جامعه از معارف ناب قرآن معطوف و برنامه ای مدون و جامع برای آرامش بخشی و سکینه در این مسیر ایجاد نماید.
سؤالات اساسی اینست چرا جامعه قرآنی از حداقلی‌های حکومت اسلامی محروم است:
1- چگونه است که توجه به این جامعه عظیم در دولت‌ها کم رنگ است تا جایی که مربیان و معلمان آن از کم‌ترین حق رفاهی و معیشتی که  بیمه می‌باشد یا بعضا محروم و یا اینکه دست خوش بودجه‌ای می‌شود که وصول نشده و هر سال دریغ از سال گذشته به انتظار این خواسته به حق نشسته شاید از بودجه سالانه دولتی، قطره چکانی، مبلغی برای توسعه و ترویج فعالیت‌های قرآنی چکیده و این نیاز اولیه به دغدغه تبدیل نشود.
2-  چگونه است  شورای توسعه فرهنگ قرآنی که متشکل از مسئولان دستگاه‌ها و نهادهای قرآنی و نیز تعدادی از وزرای دولت از جمله وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی،‌ وزیر آموزش و پرورش، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری، وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، وزیر ورزش و جوانان، است و به عنوان بالادست‌ترین نهاد قرآنی کشور شناخته می‌شود،  در بحث سیاستگذاری در عرصه فعالیت‌های قرآنی اقدام به برگزاری جلسات جهت تحقق بخشیدن به اهداف منشور توسعه می‌کند، چه اندازه وزرای دولت در این شورا نسبت به حضور حداقلی در جلسات اهتمام داشته و نگاه آنها نسبت به پیگیری مطالبات جامعه قرآنی چه بوده و به چه اندازه در تعطیلی و تعویق جلسات شورا با عدم حضور و بی توجهی نقش داشته‌اند آیا غیر از این است که دغدغه وزیر دولت اسلامی می‌بایست توسعه و ترویج این فرهنگ باشد؟
3- چگونه است قوانین مصوب در  بهره‌مندی تشکل‌های قرآنی  در صورت اجرا، سلیقه‌ای در دستگاه‌ها عمل می‌شود تا جایی که از جمله برخورداری معافیت و تخفیفات  انشعاب و  قبوض مصرفی آب و برق و گاز، مسئولان تشکل‌های مردمی در گیر و دار طبقات عریض و طویل دستگاه‌های اجرایی تا شاید مورد توجه مسئول اجرایی گردیده و با اما و اگرها، این قانون زیر پا گذاشته نشود.
4- چگونه است که تشکل قرآنی مردمی که تمام وجودش را وقف جامعه جهت ترویج و تبلیغ فرهنگ قرآنی نموده است و طبق قانون از معافیت مالیاتی برخوردار است در اجرای این قانون علاوه بر عدم حمایت، سخت‌گیری‌هایی جهت آماده‌سازی سندها و دفاتر قانونی مالی که سالانه هزینه گزافی جهت بهره‌گیری از حسابدار در این زمینه ایجاد می کند و دولت و قانونگذار تلاشی برای رفع این موانع نمی‌کند.
5- چگونه است تشکل‌های قرآنی مردمی  که جهت توسعه فعالیت های خود نیاز به امکانات اولیه دارند و اکثر آنها مکان استیجاری دارند و توان پرداخت اجاره با این تورم و رکود را  ندارند و باید مردمی اداره شوند و اکنون مردم از نظر معیشتی و اقتصادی در مضیقه و توان حمایت از هزینه‌های خانواده خود را ندارند چه برسد به حمایت از این تشکل‌ها، نمی‌‌بایست از حداقلی اختصاص یک قطعه زمین یا مکان بهره‌مند شوند.
6- چگونه است  تنها با شکل‌گیری در حد معاونت قرآن در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، نه وزارتخانه‌ای به منظور رسیدگی به امورات معارف دینی و اهل‌بیت(علیهم‌السلام) توسط قانون گذار در شأن جامعه اسلامی، نباید مسئول اجرایی قانون در راستای  توجه بیشتر به قرآن و جامعه قرآنی جوابگوی مطالبات حداقلی باشد .
7- چگونه است زمانی که  انتخابات شکل می‌گیرد، برنامه‌ها و پیگیری‌های تدوین شده چه داوطلبین قانونگذار چه اجرایی در کنار برنامه‌های همه قشرهای تلاشگر و عظیم مردم، هیچ برنامه‌ای جهت توسعه  و ترویج فرهنگ قرآنی و حمایت فرهنگی، رفاهی، معیشتی و اقتصادی از این اجتماع عظیم ارائه نمی‌دهد.
8- چگونه است قانونگذار جامعه اسلامی در پارلمان کشوری اکتفا به یک فراکسیون در حوزه قرآن و عترت می‌نماید که حتی در دغدغه‌های کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی  گم می‌شود و انگار که این جامعه قرآنی هیچ مطالبه ای از قانونگذار ندارد.
9- چگونه است رسانه‌ها از جمله رسانه ملی که فرصت‌هایی از جمله  بیش از 1000 دقیقه در اختیار داوطلبین قوه اجرایی کشور قرار می دهد در نشست و مستند و مناظرات به اصل اولیه قانون اساسی در قالب سوال هیچ اشاره‌ای نمی‌نماید چرا که پایه و اساس یک جامعه آرمانی و عاری از فساد نیاز به فرهنگ‌سازی معارف اسلامی دارد تا باورهای مسئولان آن نسبت به خدمتگزاری به جامعه منطبق بر فطرت الهی و درونی تقویت گردد و به عنوان یک مطالبه جدی مورد توجه و خواسته جامعه اسلامی باشد.
10- چگونه است سرآمدان اجرایی قرآنی کشور که باید به عنوان مطالبه‌گر این عرصه پیشگام فعالان و مستعدین قرآنی باشند نسبت به بی‌توجهی‌ها سکوت اختیار نموده و بعضا فریادهای به حق فعالان و مربیان عرصه قرآنی را همراهی نمی‌نمایند  و به خاطر مصلحت اندیشی‌ها، از زحمت کشان قرآنی کشور در قانونگذاری و مباحث اجرایی حمایتی نمی‌نمایند.
و ...

امید داریم حال که در مسیر انتخابات 96 قرار داریم مجری قوانین حکومت اسلامی، مطالبات به حق این جامعه را فارغ از سیاست زدگی و جناح و باند بازی به عنوان یکی از دغدغه‌های خود در قالب مسایل فرهنگی، اجتماعی، معیشتی ـ رفاهی و اقتصادی مد نظر قرار دهد و  جهت رفع موانع و مشکلات پیش‌رو چاره‌اندیشی کند.
مسئول اجرایی کشور یقین بداند با تقویت این جامعه آرمانی که تمام آمال و آرزویشان ترویج و توسعه فرهنگ و فعالیت‌های قرآنی است علاوه بر  بازوی پرتوان جهت حمایت از دولتمردان و قانونگذاران، در شکل‌گیری جامعه اخلاقی بنا بر نگاه مقام معظم رهبری به عنوان سکاندار این حرکت عظیم و منطبق بر آرمان امام راحل و عظیم‌الشأن با ریشه‌کنی فساد در فرهنگ، اجتماع ، اقتصاد،  آماده ساز حکومت جهانی منتظر خواهد  شد.
خادم قرآن
مهدی امیدیان