کد خبر: ۳۷۶۶۲۴۸

تاریخ: ۰۱ آذر ۱۳۹۷ - ۰۹:۴۴

حجت‎الاسلام ادیب یزدی تشریح کرد:

مراحل شناخت حقیقت وجود حضرت رسول(ص)

گروه جامعه ــ خطیب و سخنران مذهبی با تأکید بر اینکه باید از وجود حضرت رسول(ص) شناختی که منجر به اقناع نفسمان شود داشته باشیم، تصریح کرد: باید برای خودمان معیار منطقی برای شناخت حضرت تعیین کنیم.

حجت‌الاسلام والمسلمین مرتضی ادیب یزدی، خطیب و سخنران مذهبی کشورمان در گفت‌وگو با ایکنا؛ در پاسخ به این سؤال که چگونه می‌توان حضرت رسول خدا(ص) را شناخت و حقانیت وجود ایشان را به افرادی که آن حضرت را نمی‌شناسند شناساند؟ گفت: هر فردی برای تشخیص حقانیت حضرت رسول(ص) و اینکه به نفس خود پاسخ صحیحی بدهد به گونه‌ای که به اقناع نفس برسد، باید برای خود معیارهای منطقی داشته باشد.

باید از وجود حضرت رسول شناختی که منجر به اقناع نفسمان شود داشته باشیم

وی ادامه داد: ما به جهت اینکه متدین به دین احمدی هستیم، باید از وجود رسول خدا شناختی که منجر به اقناع نفسمان شود، داشته باشیم اما برای این شناخت نیازمند معیار هستیم؛ در داشتن معیار نیز به منطق نیاز داریم و منطق عبارت است از علمی که معیارها را برای تشخیص حق و باطل از یکدیگر برای انسان محیا می‌کند.

این کارشناس دینی کشورمان به همه کسانی که می‌خواهند حضرت رسول(ص) را بشناسند توصیه اکید کرد که اول برای خود معیار شناخت انتخاب کنند و سپس افزود: معیار شناخت می‌تواند رفتارهای اخلاقی، فداکاری، احسان، عفو، اهداف زندگی، اعجاز و کرامت، نوع حکومت بر آحاد مردم، زدودن فقر و گرفتاری از چهره مظلومان عالم، همزیستی مسالمت‎آمیز بین آحاد انسانی، رعایت حقوق شهروندی، علم و دانایی بر کائنات و ...  باشد؛ یعنی معیارهای متعددی برای انسان می‌تواند وجود داشته باشد که بر مبنای همان محور انسان بتواند این بایستنی‌ها را تشخیص دهد و حقانیت رسول خدا را بفهمد.

وی تصریح کرد: انسان بی‌معیار، بی‌ریشه، بی‌منطق، بی‌گرایش و بی‌نگاه بر حق قطعاً دچار انحراف می‌شود. حال وقتی این معیار را شناختیم با معیارهایی که به آن شناخت داریم نسبت به رسول خدا قضاوت می‌کنیم و می‌بینیم عملکرد حضرت رسول(ص) نسبت به معیارهای ما چگونه بوده است. البته معیارها می‌تواند یک معیار واحد برای تشخیص عموم باشد و یا می‌تواند معیارهای شخصی و خصوصی باشد. در هر دو جهت مطلب صحیح است چه معیارهای خصوصی باشد چه عمومی؛ اول باید معیارها و درجه سنجش را تعیین کنیم و بعد پیامبر اکرم (ص) را نسبت به آثاری که از ایشان باقی مانده و اخباری که داریم بسنجیم و ببینیم آیا پیامبر اکرم با معیارهای ما تطبیق می‌کند یا خیر.

حجت‌الاسلام ادیب یزدی هشدار داد که باید اول خودمان بفهمیم چه کاره هستیم، خودمان بفهمیم به چه چیزی رسیده‌ایم و ستون‌های فکری خودمان را بالا ببریم و برحق بودن پیامبر(ص) را با تمام وجود باور کنیم و سپس به سراغ معرفی آن حضرت به دیگران برویم.

وی تأکید کرد: وقتی خودمان به پیامبر(ص) با همه وجود اعتقاد پیدا کردیم و معیارهای ما با همه وجود با روش رسول خدا همخوانی داشت عمده راه را طی کرده‌ایم و حال باید در اشاعه منویات، اهداف و غایات پیامبر (ص) به آن حضرت کمک کنیم و احاد مردم را به همان مسیری دعوت کنیم که پیامبر مد نظرشان بوده است.

آیا اکنون پیامبر شخص اول زندگی ما هست یا خیر؟

حجت‌الاسلام ادیب یزدی با اشاره به حدیثی از حضرت محمد (ص) که می‌فرمایند: «ایمان ندارد به من کسی که من شخص اول زندگی او نباشم» سؤال کرد: آیا اکنون پیامبر شخص اول زندگی ما هست یا خیر؟ اگر خیرچرا؟ پس اول باید خودمان را پیدا کنیم و تکلیفمان را با پیامبر مشخص کنیم.

وی ادامه داد: حضرت حامل تمام خوبی‌های عالم و منشأ برکات و حسنات عالم است؛ بهترین مخلوق خداوند است وقتی این معانی را فهمیدیم و نفس ما با برخورد با این معانی تسلیم اصل و حقیقت نبوت شد در جهت اشائه پیامبر اکرم فعالیت می‌کنیم.

این استاد حوزه و دانشگاه به آیه 110 سوره کهف که می‌فرماید: «قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ؛ بگو من هم مثل شما بشرى هستم» نیز اشاره و تصریح کرد: این بخش از آیه نشان می‌دهد پیامبر(ص) نیز مانند همه انسان‌ها در وجود مادرشان رشد پیدا کرده، به دنیا آمده و مثل بقیه انسان‌ها از حیث خلقت هستند اما در ادامه آیه می‌فرماید: « يُوحَى إِلَيَّ؛ به من وحى مى ‎شود»؛ یعنی پیام‌های الهی توسط جبرئیل بر پیامبر نازل می‌شد. نزول وحی نشان‎دهنده مقامات عالی پیامبر است و بدیهی است پیامبر صلاحیت، شئون و جایگاهی داشتند که از بقیه انسان‌ها بالاتر هستند. خود قرآن مقامات پیامبر را نقل می‌کند و می‌فرماید ای پیامبر تو بر رأس بهترین خلق‌ها و اخلاقیات قرار داری.

وی در پایان گفت: بر همین اساس اگر پیامبر را در شمار بقیه انسان‌ها به حساب بیاوریم و قائل به توفقات پیامبر و مقامات رسول خدا نشویم به بشریت ظلم کرده‌ایم؛ ایشان تبلور تمام انسانیت و انسانیت تمام است.

انتهای پیام