کد خبر: ۳۹۳۴۴۵۶

تاریخ: ۲۰ آبان ۱۳۹۹ - ۱۶:۰۱

صائب عریقات؛ از شهرت با چفیه فلسطینی تا مرگ در بیمارستان اسرائیلی

صائب عریقات، دبیر اجرایی سازمان آزادی‌بخش فلسطین اگرچه چندین دهه از فعالیت سیاسی خود را با حضور در مذاکرات بی‌فایده تشکیلات خودگردان با رژیم اشغالگر صهیونیستی گذارند، اما در حالی چشم از جهان فروبست که به آرزوی خود در پایان دادن به اشغالگری اسرائیل و تأسیس یک کشور مستقل فلسطین نرسید.

به گزارش ایکنا، صائب عریقات، دبیر اجرایی سازمان آزادی‌بخش فلسطین و مذاکره کننده ارشد فلسطینی که از مدتی پیش به کرونا مبتلا شده بود، امروز سه‌شنبه، ۲۰ آبان ماه درگذشت.

روزنامه فرامنطقه‌ای القدس العربی درباره او نوشت: «صائب عریقات از رهبران فلسطینی روز سه‌شنبه در 65 سالگی درگذشت در حالی که به آرزوی خود در پایان دادن به اشغالگری اسرائیل و تأسیس یک کشور مستقل فلسطین نرسید.»

جنبش آزادی‌بخش ملی فلسطین اعلام کرد که عریقات، مذاکره کننده ارشد فلسطینی امروز سه‌شنبه در بیمارستان «هداسا» رژیم صهیونیستی بر اثر ابتلا به ویروس کرونا درگذشت.

عریقات از هشتم ماه میلادی گذشته به کرونا مبتلا شده بود و به دلیل اینکه در سال 2017 به دلیل ابتلا به یک بیماری نادر عمل پیوند دو ریه انجام داده بود، بر اثر ابتلا به کرونا حالش رو به وخامت نهاد.

عریقات متولد 28 آورل 1955 در شهرک «ابودیس» در شرق قدس اشغالی است. او در هفده سالگی به آمریکا سفر کرد و مدت طولانی را با پدرش در آنجا اقامت داشت.

وی در سال 1977 از دانشگاه سانفرانسیسکو لیسانس علوم سیاسی گرفت و دو سال بعد نیز از همین دانشگاه در رشته روابط بین‌الملل فوق لیسانس گرفت.
در سال 1982 دکترای خود را در رشته مطالعات صلح از دانشگاه برادفورد، بریتانیا دریافت کرد. پس از اخذ درجه دکترا تابعیت آمریکا را کسب کرد.

این مقام فلسطینی از سال 1979 تا 1991 در دانشگاه النجاح علوم سیاسی تدریس و همچنین از سال 1980 تا 1992 در هیئت تحریریه روزنامه فلسطینی القدس کار می‌کرد.

عریقات در زمان عضویت در هیئت مذاکره کننده فلسطین در کنفرانس صلح مادرید در سال 1991 هنگامی که با چفیه فلسطینی ظاهر شد، در دنیای سیاست شهرت یافت.

وی در طی سال‌های 1992 و 1993 در گفت‌وگوهای واشنگتن شرکت داشت و در سال 1994 به عنوان رئیس هیئت مذاکره کننده فلسطینی منصوب شد.

او اولین وزیر دولت محلی در اولین دولت تشکیل شده توسط تشکیلات خودگردان فلسطین به رهبری «یاسر عرفات» رئیس فقید تشکیلات خودگردان فلسطین بود.

وی در سال 1995 عنوان «مذاکره کننده ارشد فلسطین» را در اختیار داشت و در انتخابات 1996 و 2006 به عضویت شورای قانونگذاری فلسطین انتخاب شد.

عریقات در جلسات کمپ دیوید در سال 2000 و مذاکراتی که در سال 2001 در شهر طابا در مصر انجام شد، به عنوان یكی از نزدیكان یاسر عرفات شناخته می‌شد.

در سال 2009 عریقات به عنوان عضو کمیته مرکزی جنبش آزادی‌بخش ملی فلسطین «فتح» که بالاترین نهاد رهبری در جنبش است، انتخاب شد. سپس در پایان سال 2009 با اجماع به عنوان عضو کمیته اجرایی سازمان آزاد‌ی‌بخش فلسطین انتخاب شد. در سال 2013، او ریاست بخش امور مذاکرات سازمان آزادی‌بخش فلسطین را بر عهده داشت.

عریقات با 6 نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی مذاکره کرد و خواستار پایان دادن به اشغالگری اسرائیل و تأسیس کشور فلسطین بود.

عریقات تجارب مذاکره خود را در کتابی به نام «زندگی مذاکره است» (2008) گردآوری کرد. سپس آن را با کتابی تحت عنوان «عناصر مذاکره بین علی(ع) و راجر فیشر» (2014) دنبال کرد.

آخرین کتاب او مطالعه‌ای تطبیقی است ​​بین هفت عنصر مذاکره که توسط راجر فیشر، دانشمند  آمریکایی نوشته شده با 12 عنصر مذاکره که امام علی(ع) تعیین کرده است، یعنی این اثر مطالعه‌ای مقایسه‌ای بین رفتار مذاکره غربی و رفتار مذاکره عربی ـ اسلامی به شمار می‌رود.

در ماه اکتبر جاری این مقام فلسطینی در کتاب «دیدگاه عریقات» منتشر شده از سوی «مجمع تفکر عربی» در لندن چشم‌انداز یکپارچه‌ای برای راه‌های خنثی کردن «معامله قرن» آمریکا و مقابله با تصمیم رژیم صهیونیستی برای الحاق کرانه باختری ارائه داد.

جناح راست رژیم صهیونیستی، عریقات را به تلاش برای بین‌المللی کردن مناقشه فلسطین و اسرائیل متهم می‌کند و می‌گوید که عریقات پیشنهاد عضویت کامل فلسطین در سازمان ملل و پیوستن به بسیاری از معاهدات، مؤسسات و موافقتنامه‌های بین‌المللی از جمله دادگاه کیفری بین‌المللی و کنوانسیون چهارم ژنو را داد.

عریقات همچنین ریاست کمیته‌ای را شامل نمایندگان گروه‌های فلسطینی از جمله «حماس» و سازمان‌های غیردولتی فلسطینی را برعهده داشت که مسئول تهیه اسناد اثبات دخالت مقامات رژیم صهیونیستی در جنایات جنگی علیه فلسطینی‌ها برای دادگاه کیفری بین‌المللی لاهه است.

این رهبر فلسطینی در مناسبت‌های متعدد از تلاش‌ها برای تحریم رژیم صهیونیستی و بیرون کشیدن سرمایه‌گذاری‌ها از سرزمین‌های اشغالی حمایت کرد و ارتش رژیم صهیونیستی را به ارتکاب جرایم جنگی علیه فلسطینیان در سرزمین‌های فلسطینی متهم کرد تا جایی که با انتقادهای گسترده از سوی کابینه راست‌گرای رژیم صهیونیستی روبه‌رو شد.

عریقات مواضع رژیم صهیونیستی و غربی در تروریستی خواندن جنبش مقاومت اسلامی فلسطین(حماس) را رد و تأکید کرد که حماس یک جنبش آزادی‌خواه ملی در فلسطین است و این رژیم اشغالگر اسرائیل است که «باتلاق شرارت‌ها» در منطقه است.

او در دیدارهایش با مقامات رژیم صهیونیستی و خارجی تأکید داشت که راه حل مسئله فلسطین تشکیل کشور مستقل فلسطینی به پایتختی قدس شرقی در مرزهای 1967 با ایجاد راه حل عادلانه برای مسئله آوارگان فلسطینی مطابق با قطعنامه 194 شورای امنیت است، چیزی که رژیم صهیونیستی آن را رد می‌کند.

عریقات اخیراً نیز عادی‌سازی روابط امارات و بحرین با رژیم صهیونیستی را محکوم کرده و گفته بود اگر می‌‌خواست چیزهایی را که امارات و بحرین برای امضای توافق عادی‌سازی امضا کردند، بپذیرد ظرف چند ساعت با اسرائیل به توافق می‌رسید.

او همچنین گفته بود: «من هرگز قبول نمی‌کنم که قدس از جمله مسجدالاقصی و کلیسای القیامه پایتخت اسرائیل شود.»

با این حال اعلام خبر درگذشت صائب عریقات، مذاکره کننده ارشد فلسطینی در بیمارستان رژیم صهیونیستی جنجال گسترده‌ای را در میان فعالان شبکه‌های اجتماعی به راه انداخت.

بسیاری از کاربران در ضمن پیام‌های تسلیت درگذشت عریقات، مخالفت او با شتاب‌زدگی  رژیم‌های عربی برای عادی‌سازی با اسرائیل و مخالفت آن با طرح نتامیاهو و معامله قرن و ایستادگی عزتمندانه در برابر استکبار کوشنر و استکبار ترامپ را ستودند و برخی دیگر معتقدند که عریقات در حق مسئله فلسطین کوتاهی کرده و باید در برابر خداوند و تاریخ جوابگو باشد.

«عبدالقادر یاسین» تاریخدان بزرگ فلسطین در گفت‌وگو با رأی الیوم گفت: عریقات با همان انتخابی که شروع کرد به حیات خود پایان داد که آن هم گزینه اردن بود(مذاکره با رژیم صهیونیستی) خدا او را ببخشد.

وی افزود: «درگذشت او در بیمارستان اسرائیلی عبرتی برای کسانی است که می‌خواهند درس بگیرند. چگونه او می‌توانست نزد دشمن مستقیم ما درمان شود؟»

یاسین گفت: «عریقات کتابی را با عنوان زندگی مذاکره است، تألیف کرده که مربوط به مذاکرات اسلو می‌شود اما اینکه یک مبارز، حیات را مذاکره می‌خواند جای تعجب دارد پس مبارزه چه می‌شود؟ آیا زندگی در وهله نخست، مبارزه نیست؟»