در قلب قدس اشغالی، جایی که ماه رمضان هرساله با تشدید تنشهای مذهبی صهیونیستها توأم است؛ نفیسه خویص، خادم وفادار تبعیدی هر روز غروب، افطارش را نه در صحن مسجدالاقصی، بلکه در حاشیه جادهای منتهی به این مکان مقدس میگشاید؛ او به دستان خالی خود نگریسته و فریاد میزند: «این مسجد هویت ماست؛ آن را به اشغالگران واگذار نکنید.» تبعید نتوانسته روح او را از این مکان مقدس جدا کند؛ او حالا با صدای بلند، هزاران مسلمان را به نگهبانی از آخرین سنگر ایمان فرا میخواند.